متل لری از گلستان سعدی

داستان (متل)

لٛـۏرٚی مـؽـنـجـائـی
گۊیش سیلاخوری

ویرم هؽ که هشکه زارۊئؽ بؽئم، شۉنوفت ۉ دیندار بؽئم.
یه شۉ وه تئ باؤه رٚئمت خودا وش، نؽشسیم ۉ قورئان نازار وه دسم بی ۉ قری هنی هم وه تئموݩ هوفتیئِئنوݩ.
وه باؤه‌م گوتم د ینو هۋچ کوم ورنمئسنوݩ یه دس نمازؽ بیرنوݩ؛ چنو هوفتؽئنه مری نوهوفتؽئنه که موردنه.
باؤه‌که‌م گوت: کورٚکه نازارم! تۏنم ٱر بوهوفتی بیتره تا د کار غئبت هلک بفتی.

اْداکار هؤچ که جۏز خوش نمئنه
که پرده پندار ها وه تئ خوش
ٱرم چش چی خودائؽ وش بڤخشن
نمئنه هۋچ که عاجزترِ خوش

گولسوݩ، سَعدی

یاد دارم که در ایام طفولیت، متعبد بودمی و شب خیز و موقع زهد و پرهیز. شبی در خدمت پدر رحمه الله علیه نشسته بودم و همه شب دیده بر هم نبسته و مصحف عزیز در کنار گرفته و طایفه ای گرد ما خفته. پدر را گفتم از اینا یکی سربرنمیدارد که دوگانه ای بگذارد. چنان خواب غفلت رفته اند که گویی نخفته اند که مرده‌اند. گفت: جان پدر! تو نیز اگر بخفتی به از آنکه در پوستین خلق افتی!

نبیند مدعی جز خویشتن را
که دارد پرده پندار در پیش
گرت چشم خدا بینی ببخشند
نبینی هیچ کس عاجزتر از خویش

گلستان، سعدی

مـحـمـدرٚضـا گـۊدرزی