شاعر اسحاق شکری
چهره بچرخان به من، چشم بگیر از زمین
سرخ شدی مثل گل، جلوه گر و نازنین
مست کن از آن نگاه، چشم خمار مرا
من که شکارت شدم، صبر نکن بیش از این
رنجه قدم کن بیا، در دلم از عشق تو
*یه دووارِه ورزه مه وا صه دو پنجا حصین
*له شی نیامه و دار، کتری نیامه و ته ش
*تو که مکیس ده نمای، خوت بیا که شم بشین
*د تک سر تا و پا، روز شوویم وارد یه ک
*لار مه هی چی دوار، له ش تو چی برف خین
*ازگِل ته ژگا لوت، داخه بنی ری لوم
*یه تکونی ده و خوت، ایجوره نو سر سه نین
گر چه زمستان رسید، *گرم خَوشم وارد تو
*ساز دوول ها دلم، وه که بیا و ببین….
سرخ شدی مثل گل، جلوه گر و نازنین
مست کن از آن نگاه، چشم خمار مرا
من که شکارت شدم، صبر نکن بیش از این
رنجه قدم کن بیا، در دلم از عشق تو
*یه دووارِه ورزه مه وا صه دو پنجا حصین
*له شی نیامه و دار، کتری نیامه و ته ش
*تو که مکیس ده نمای، خوت بیا که شم بشین
*د تک سر تا و پا، روز شوویم وارد یه ک
*لار مه هی چی دوار، له ش تو چی برف خین
*ازگِل ته ژگا لوت، داخه بنی ری لوم
*یه تکونی ده و خوت، ایجوره نو سر سه نین
گر چه زمستان رسید، *گرم خَوشم وارد تو
*ساز دوول ها دلم، وه که بیا و ببین….
……..
*چادری برپا کردم با صد و پنجاه ستون
*گوشت گذاشتم برای طبخ، کتری گذاشتم رو آتیش
*تو که دیگه دعوت لازم نداری، خودت بیا بغل دستم بشین
*از بالای سر تا نوک پا من و تو مثل روز و شبیم
*بدن من مثل سیاه چادر، بدن تو مثل برف و خون(سفید)
*زغال گُر گرفته لبات، بیا لبامو بسوزون
*یه تکونی به خودت بده اینقدر سرسنگینی نکن
*من با تو گرمم و خوشحال
*تو دلم انگار ساز و دهل می زنن
*گوشت گذاشتم برای طبخ، کتری گذاشتم رو آتیش
*تو که دیگه دعوت لازم نداری، خودت بیا بغل دستم بشین
*از بالای سر تا نوک پا من و تو مثل روز و شبیم
*بدن من مثل سیاه چادر، بدن تو مثل برف و خون(سفید)
*زغال گُر گرفته لبات، بیا لبامو بسوزون
*یه تکونی به خودت بده اینقدر سرسنگینی نکن
*من با تو گرمم و خوشحال
*تو دلم انگار ساز و دهل می زنن