نام های کهن اردیبهشت ماه در پیش مردم لر

نام های کهن اردیبهشت ماه در پیش مردم لر

نخست در تقویم موسوم به تقویم مینجایی:

گلبارماه /goləbārmāh/

  چون در این ماه (اردیبهشت) گل ها به بار می نشینند و طببعت (در مناطق سردسیر زاگرس میانی) پر از گل و سبزه می شود این ماه به گُلِبارماه معروف بوده است.

فلسفه نامگذاری اردیبهشت نیز همین بوده است. به دلیل سرسبزی طبیعت  و رویش گل و گیاهان در این ماه آن را  آرتاوَهِشت نامگذاری کرده اند : یعنی جایگاه(آرتا)  بهشتی، نیکو(وهشت) واژه آرتاوهشت کم کم با تغییر به صورت اردیبهشت درآمده است.

نکته دیگر: نامبردار شدن این ماهها به شاخه ای از مردم لر چندان مبنای مناسبی ندارد. اینها نام هایی است که در زاگرس در زبان کهنسالان  نسل های پیش یافت شده و شاید اینکه تمایلی هست که آنها را مثلا لکی، مینجایی یا بختیاری بنامند منطقه کشف یا کاربرد بیشتر آنها بوده است.

چنین نبوده است که مثلا کل ایلات مینجایی از این ها استفاده کنند زیرا اصلا تقویم رسمی یا حتی نیمه رسمی نبوده اند بلکه هنگامه شناسی هایی بر اساس طبیعت، آب و هوا، زندگی کشاورزی، یک صنف خاص و امثال آن بوده اند. از قضا در بین عشایر مینجایی، لک و بختیاری …. هنگامه شناسی های مختلف، مشترک و متنوع وجود داشته است.

در خود فارسی هم همینطور بوده است. مگر نام این ماهها در کدام گویش فارسی موجود بوده بلکه از لای کتاب های کهن استخراج، احیاء و ترویج شده و اکنون بر سر همه زبان ها افتاده است. این هنگامه شناسی ها جزیی از میراث فرهنگی کهن ما و متعلق به کل مردم لر است.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *